خودم

در من کسی شبیه خود من زبانزد است
گاهی فرشته،خوب
وَ گه گاه هم بد است

گاهی غریق بحر یقین است مثل روز
گاهی چو گرگ میش غروب و مردد است

گاهی دلش گرفته وغم هاش بی شمار
گاهی رها زغصه وشادیش بی حد است

یک وقت مومن است وبه معراج می رود
گاهی خروج می کند از دین و مرتد است

یک وقت تُرک می شود واهل گوجگی
یک وقت فارس می شود
به یقین اهل مشهد است

هم قد و وزن و هم دل و هم آرزو
وَ هم
اسمش شبیه اسم خود من محمد است

تنها تفاوتی که میان من است او
موهای من صاف ولی مویش مجعداست

حالا منم
وآینه ای در برابرم

#محمدصدوقی

اگرنازکنی...